وجه شرطی

تصور کن دوستت ازت می‌پرسد: «میای بیرون؟» و تو باید بگی: «ای کاش میومدم، ولی کار دارم.» این «ای کاش» در آلمانی دقیقاً کار Konjunktiv II است؛ یعنی ما درباره‌ی چیزی حرف می‌زنیم که الان واقعیت ندارد، یا نمی‌خواهیم لحنمان خشک و دستوری باشد. خبر خوب اینکه لازم نیست همه‌ی فعل‌ها را از حفظ کنی!

ساده‌ترین و پرکاربردترین روش ساخت Konjunktiv II این است: würde + فعل اصلی (مصدر). این شکل تقریباً برای هر فعلی جواب می‌دهد و تو را از حفظ کردن صرف نجات می‌دهد.

مثال: من معمولاً می‌گویم *Ich gehe ins Kino*، ولی اگه نخوام واقعاً برم، می‌گم: *Ich würde ins Kino gehen* (می‌رفتم سینما — ولی نمیرم).

شش فعل هستند که صورت Konjunktiv II مخصوص به خودشان را دارند و هرگز با «würde» ساخته نمی‌شوند، چون صدایشان طبیعی‌تر است:

• hätte (داشتن، به‌جای *haben*)
• wäre (بودن، به‌جای *sein*)
• könnte (توانستن، به‌جای *können*)
• müsste (باید، به‌جای *müssen*)
• sollte (باید/می‌بایست، به‌جای *sollen*)
• wollte (خواستن، به‌جای *wollen*)

پس بگو *Ich hätte gern Zeit* (ای کاش وقت داشتم)، نه ~~Ich würde Zeit haben~~. گوش آلمانی‌زبان این دومی را مصنوعی می‌داند.

وقتی شرطی می‌سازیم که به واقعیت ربط ندارد، ساختار کلاسیکش این است:

Wenn + حال غیرواقعی، würde + مصدر

مثال: *Wenn ich Zeit hätte, würde ich mit dir kommen* (اگه وقت داشتم، می‌اومدم باهات). حواست باشد: در جمله‌ی شرط فعل hätte می‌آید، ولی در جواب würde kommen. ترتیبش طبیعی‌ترین شکل آلمانی است.

برای درخواست مؤدبانه از Konjunktiv II استفاده کن، مخصوصاً با könnten و würden:

• *Könnten Sie mir bitte helfen?* (میشه لطفاً کمکم کنید؟)
• *Würden Sie das bitte wiederholen?* (لطفاً یه بار دیگه میگید؟)
• *Hätten Sie einen Moment Zeit?* (یه لحظه وقت دارید؟)

اینها را در آزمون‌های Goethe و زندگی روزمره‌ی آلمانی فراموش نکن؛ نبودنشان یعنی لحن خشن و دستوری.